پیش از این، روث لسترز، شاعر شهری استعفا داد. هنگامی که در اولین روز مدرسه، مقامات شهر از پذیرش شعری که انتقادی از آنچه او رفتار نابرابر با کودکان و نوجوانان در مدارس فنی و حرفهای میدانست، خودداری کردند، ناراحت شد.
پس از استعفای روث، شاعران باقیمانده با مقامات شهر گفتگو کردند تا دریابند که آیا شاعران هنوز فضای کافی برای نقد دارند یا خیر.
هدف، توافق دقیق با مسئولان شهر در مورد نقش شاعران شهر بود.
دو ماه بعد هیچ نشانه ای از توافق وجود ندارد. لیز ون گاس شاعر می گوید: «صبر من بی حد و مرز نیست». هر چهار شاعر باقی مانده اکنون استعفا داده اند. تصمیم به حذف یارانه پروژه های فرهنگی نیز در تصمیم آنها نقش داشت.
لوته دودیون شاعر می گوید: «اینها ابزارهایی برای دست یافتنی تر، معاصرتر و گسترده تر کردن هنر بودند. این یک اصلاح سریع بودجه نیست. آرزوی مرگ است من به شعر به عنوان وسیله ای برای ایجاد گرما در جامعه اعتقاد دارم. این در تضاد با سردی مقامات شهری و بینش اجتماعی است که آنها تبلیغ می کنند. آشتی ناپذیر است».
اکنون همه شاعران شهر یک استعفا نامه انفرادی نوشته اند و گلایه های خود را بیان کرده اند.
در پاسخ، نبیلا آیت داود (ملیگرا)، پیرزن آنتورپ برای فرهنگ، میگوید که شاعران شهر به مقامات شهر وقت کافی ندادند. او از تصمیم آنها شگفت زده شده است و اصرار دارد که تلاش هایی برای دستیابی به یک راه حل انجام شده است.