ماکتی از سنگ روزتا که قرار است نمادی از نیاز به اقدامات اقلیمی پیش از کنفرانس COP27 در مصر باشد، در کنار میدان شومان در بروکسل رونمایی شد.
استفان واندن اید، نماینده سازمان پاکمن که پشت این نصب است که توسط ورونیک شوپینه مجسمه سازی شده است، گفت: “این سنگ نماد خشم و امید ما است.”
امیدواریم پس از 50 سال از دست رفته، ما به عنوان شهروندان و سیاستمداران اقدامات لازم را برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی انجام دهیم. ما دیگر به سمت دیوار نمی رویم، فقط جلوی آن ایستاده ایم. زمان و نسلها طول میکشد تا سرزمینی که همه ما اجازه نابودی آن را دادهایم، بازسازی کنیم.»
پاکمن مجموعهای است که از انتشار یک مقاله سفید در سال 2022 با عنوان «تحت تعقیب: گزارش ارزیابی ششم IPCC» نشأت گرفت که انکار آب و هوا را که هم جامعه مدنی و هم نهادهای سیاسی را درگیر میکند محکوم کرد.
نام آن اشاره ای به شخصیت بازی ویدیویی است که «همه چیز را در مسیر خود می بلعد» و این مجموعه خود را متشکل از شهروندانی از هر طبقه از زندگی توصیف می کند که «با هم گرد هم می آیند تا انکار آب و هوا را محکوم کنند و هر سطحی از قدرت را به پیش ببرند. به سرعت و به صورت دموکراتیک تصمیمات فوری را که شرایط مورد نیاز است، اتخاذ کنید.
چهار طرف سنگ روزتا با بیانیه هایی به چهار زبان فرانسوی، هلندی، آلمانی و انگلیسی تزئین شده است.
از آنجایی که COP27 از 6 تا 20 نوامبر در مصر برگزار می شود، یک چادر به مساحت 150 متر مربع در میدان شومان به طور همزمان میزبان اجتماعات شهروندان و “شب های آب و هوایی” خواهد بود، که در طی آن بحث و تبادل اطلاعات در مورد موضوعاتی مانند دموکراسی، انرژی و کشاورزی امکان پذیر است.
پیامی که بر روی سنگ نوشته شده است، خشم از عدم اقدام در مورد تغییر آب و هوا، همراه با هشداری به نسل های آینده، یادآور گزارش سال 1972 Meadows در مورد تغییرات آب و هوایی و عدم پیشرفت از آن زمان است.
نیکلاس ون نوفل گفت: «خشم من مرد جوانی است که در سال 1992، در نشست زمین در ریودوژانیرو، فکر می کرد که پس از جنگ سرد، پولی که برای تسلیحات استفاده می شود، اکنون در آب و هوا سرمایه گذاری خواهد شد. از ائتلاف آب و هوا
اکنون، 30 سال بعد، پیشرفت کوچکی حاصل شده است، اما کافی نیست. هنوز میلیاردها دلار در صنایع زغالسنگ و نفت سرمایهگذاری میشود، هرچند که ما از همان زمان میدانستیم که آنها عامل این مشکل هستند.»
ون نوفل گفت که در اجلاس آب و هوا که 13 سال پیش در کپنهاگ برگزار شد، وعده هایی داده شد که در آن زمان عملی نشد.
ون نوفل گفت: «توافق شد که توسعهیافتهترین کشورها، که بیشترین آلودگی را داشتهاند، سالانه 100 میلیارد دلار به صندوقی واریز کنند تا کشورهای در حال توسعه بتوانند از انتقال آب و هوا جان سالم به در ببرند». سال گذشته تنها 80 میلیارد دلار پرداخت شد.